RELACJE PAŃSTWO–KOŚCIÓŁ W UJĘCIU JOSEPHA RATZINGERA (BENEDYKTA XVI)

Słowa kluczowe: Ratzinger, Benedykt XVI, państwo, Kościół, chrześcijaństwo

Abstrakt

Joseph Ratzinger (Benedykt XVI) był zwolennikiem ułożenia stosunków religijno-politycznych zgodnych z koncepcją dualizmu władz, której tradycja sięgała do wczesnych wieków chrześcijaństwa i w znaczącym stopniu potwierdzona została podczas soboru watykańskiego II. Istotę tej ciągle aktualnej formuły postrzegał przez pryzmat dwóch zasad: niezależności obszarów działania oraz współdziałania. Pierwsza z nich była dla niego równoznaczna z przestrzeganiem niezależności sfery świeckiej od religijnej, głównie w zakresie prawno-instytucjonalnego korzystania przez nie z różnych środków i kompetencji władczych oraz realizowania odmiennych celów. Druga zasada wymagała w opinii papieskiej podjęcia współpracy tych autonomicznych bytów dla dobra jednostki i jej naturalnych wspólnot, stanowiących fundamentalny warunek ich istnienia. Uważał, że nawet w okolicznościach panowania pluralizmu światopoglądowego i religijnego podjęcie współdziałania jest warunkiem koniecznym dla promocji każdego człowieka, dobra wspólnego oraz pożytku kraju. W tym kontekście szczególnym przedmiotem troski obu władz powinna być wolność wszystkich ludzi, niezbędne kryterium poszanowania obiektywnej godności człowieka. Skuteczna ochrona wolności jednostek i społeczeństw w uznaniu Benedykta XVI wymaga zaś zarówno strukturalnego zaangażowania państwa, jak i w wyższym stopniu motywacji etycznej dostarczanej przez Kościół.

Opublikowane
2020-02-08